نعـيمه

    بهروزاز مدرسه بيرون آمد. خون دماغش را پاك كرد. دويد تا زود تر از اصغر به سر كوچه برسد. بعد منتظر ماند تا سر و كله ي اصغر پيدا شود. پيدا شد. بهروز خط كش چوبي را از كيف بيرون آورد. هنوز از ماجراي سنگر بازي آن روز كه اسلحه اش را اصغر شكسته بود، كينه اي بود. " توي مدرسه هم كه نمي شود گفت بالاي چشمش ابروست ". سر كوچه خودشان هم كه تا نوبت او بشود و اصغر را زمين بزند، يكي سر مي رسيد. اما... "  لعنتي اصغر باز با علي و رضا آمد ".  بهروز اين پا وآن پا كرد. خط كش را توي دست فشرد. رسيدند، رد شدند. شايد كمي بهتر شد كه او را نديدند. " باشه اصغر آقا ! امروز نوبت منه.  با دايي هوشنگ كه رفتيم سينما بهت مي گم دل كي       مي سوزه. باشه ... بي ناموسم خودتي ".  به خانه كه رسيد دايي هوشنگ در جواب سلامش گفت: " چته بهروز؟ ، دستات مي گيره به زمين. برو پيرهنتو عوض كن تا مامانت نديده. بازم كتك خوردي؟ ". اوقات تلخ زهر مار شد.                                    

    بهروز نمي دانست آنروز مادرش چرا براي سينما رفتن سنگ جلوي پا مي انداخت. مشقهايش را كه نوشته بود. ديكته را هم كه هر پنجشنبه شب دايي مي گفت تا بنويسد. مادرش اول به ديكته گير داد، بعد گفت لباست خوب نيست ، بعد هم كه آستين خوني پيراهن را ديد ديگر همه چيز داشت  خراب مي شد كه دايي گفت: " چيه بنفشه جان ؟ مگه مهمات ترخيص مي كني؟ ". مادر گفت : "  نه داداش به دلم بد آمده ". دايي دور خودش و بهروز را فوت كرد و رفتند.                                                                 

    فيلم را آنشب با دقت بيشتري نگاه مي كرد و دائم قيافه ي كنفت اصغر جلوي چشمش بود. برگشتني وقتي جلوي بستني فروشي ميدان قديمي به دايي بگويد كه "  دايي گرمت  نيست؟ "، حتما بستني هم مي خورند كه خوردند. دايي هنوز پول بستني را نداده بود كه صداهاي انفجاربلند شد. از وقتي جنگ شروع شده بود اين بساط هر شبه ي شهر بود. عموي اصغر مي گفت : "  بي ناموسا شهر رو ديگه واسه چي مي زنن؟ ".                 

    عموي اصغر از وقتي راضيه خانم را گرفته بود فحشهاش هم مثل مدل ريش و سبيلش عوض شده بود. خيلي كه عصباني مي شد مي گفت "  بي ناموس ". دايي مي گفت : "  تازه مؤدب شده. قبل ترا ليچار مي گفت چهار پاره ، شصت تيري " . و بعد مي گفت : " بهروز جان خيلي حرف بديه ها. تو يه وقت از اين حرفا نزني! ".  بهروز هم ديگر معنيش را نپرسيده بود.                                                                                    

    دايي سمت صدا ها برگشت. اخمهايش تو هم رفت. دست بهروز را محكم تر گرفت و تا برسند به جيپ تقريبا دويدند. جيپ هميشه با استارت اول ـ دوم روشن مي شد ولي تا يك بي ناموس حواله اش نشد با شش بار استارت هم روشن نشد. بعد هم كه شد ، از توي آن ترافيك آدم و ماشين و جيغ و بوغ و آژير، وقتي که رسيد  از كوچه فقط سه تا خانه مانده بود بي شيشه.  صداي الله اكبر و يا حسين و جيغ و شيون، صداي آژير سفيد را كه مسجد پخش مي كرد گم كرده بود. بهروز خانه را از در حياطش شناخت. دايي مانده بود كه چه بكند. نگاهي به بهروز كرد. خط باريك زردآب  كه به ويرانه ها مي رسيد از زير پاي بهروز شروع مي شد.                                                                                 

    خبر شهادت دايي هوشنگ كه آمد ، سه سال بود كه بهروز با آقا مسعود آمده بود تهران وبا زنش در مجتمع جنگ زدگان زندگي مي كردند. آقا مسعود عموي اصغر بود و يك سالي بود كه با نعيمه خانم ازدواج كرده بود. نعيمه خانم تنها بازمانده ي يك روستا بود حوالي خرمشهر. يكبار كه آقا مسعود موجي شده بود خيلي كمك كرده بود و همه را مديريت كرده بود.  دستمال چپانده بود توي دهن آقا مسعود وبه كاك رحمن و خالد گفته بود دستهايش را محكم گرفته بودند تا آمپول آرام بخش را تزريق كرده بود. توي روستاي خودشان سپاه بهداشت بوده و بعد مانده بوده توي درمانگاه تا اينكه ... . حالا هم تقريبا همه كار توي اين مجتمع مي كرد. از پانسمان و مامايي و شكسته بندي تا برگزاري خواستگاريها و ... كه بالاخره خودش هم توي دام افتاد و شد زن آقا مسعود. آقا مسعود با اين وضعيتش هيچ كجا دير تر از دو سه هفته جوابش نمي كردند تا بالاخره پايين همين مجتمع چالي كند و ديوارش راسيمان گرفت و چهار تا ديوار از حلب و ايرانيت بالا آ ورد تا شد تعمير گاه اهالي مجتمع. آچار فرانسه. از سواري و وانت تعمير مي كرد تا چرخ خياطي و راديو و تلويزيون و ... . قاب عكس راضيه خانم را هم بعد از ازدواج با نعيمه خانم برده بود توي تعمير گاهش وبه جاش وان يكاد زده بود به ديوار.                         

    اصغر را هم همين نعيمه خانم پيدايش كرد. عكسش را بين عكسهاي آقا مسعود ديده-بود. آقا مسعود مدتها بود كه از گشتن نا اميد شده بود. تا دو ماه پيش كه نعيمه خانم براي تدريس به بچه هاي بهزيستي رفته بود و اصغر را بينشان ديده بود. خبر را كه به آقا مسعود داد، معطل نشدند. با وانت كاك رحمن رفتند بهزيستي. ديروز اصغر آمد. آقا مسعود دست نعيمه خانم را ول نمي كرد. هي نگاهش مي كرد و هي بغضش را قورت مي داد و مي خنديد.اصغر هم تا قبل از ديدن بهروز دست آقا مسعود را ول نمي كرد.     

دايي هوشنگ بهروز را سپرده بود به آقا مسعود و نعيمه خانم. شب وقتي بهروز و اصغر به اتاق بر گشتند داشتند به گذشته شان، خاطراتشان، دعواهايشان مي خنديدند. جلوي در اتاق يك لنگه پوتين بود. بهروز دويد و اصغر مات از جاي خالي يك لنگه ديگر مانده بود توي راهرو كه صداي گريه ي بهروز بلند شد.                                                       

مدتی که گذشت سربازي يك پا از اتاق بيرون آمد، پوتين را به پا كرد و با دو تا عصاي طوسي و دو چشم سرخ آمد، دستي به سر اصغر كشيد و رفت. نه شبیه دایی هوشنگ بود و نه هیچ کس دیگری که او بشناسد.                                                                    

                                                                                                             پايان