 |
 |
|
|
امشب من از اعجاز می در شهر غوغا می کنم نی شرع را سر می نهم نی فکر فردا می کنم گر محتسب یابد خرابم کُشتی از تن می درم ور وصل معشوقم بود موکول فردا می کنم ساقی صراحی دادم از زهرآب بی سیراب می عور و غزل خوان زاین سبب اسرار افشا می کنم آخر کجا جویم رهی کاندوه جان اسهل شود چون این هوسبازی که با سر سُویدا می کنم خواجه شراب تلخ و زور مردافکن خواهدم من تلخِ کامِ دخت رز را فاش حاشا می کنم تجویز تلخی را طبیب انگور شیرین می کند من تلخی جان و جهان با می مداوا می کنم معشوق شکر پاره ام دیروز سرّم گفت و من با این سری کاز سّر می دارم محاکا می کنم کآسیب جانم جام می، درمان دردم جام می رؤیای وصلم با میی کاز دوست مروا می کنم آخر کجا ای "بخت یار" این طرفه می جویی زمان کاین گونه با جامی چنین محیای محیا می کنم نی طور موسی در طوی، نی وصل احمد در حرا می باره با فریاد، من احیای عیسی می کنم 87/2/23 |
|
رنگ هوا زرد است، امّا نه به بهانۀ پاييز و غوغاي كلاغ نه به دنبال گرگ و ميش غروب. دست مچاله را مياندازد سرانجام. كاغذي را كه نوشته بود، پس از صد بار كه پاره کرده بود. ساعتي ست كه استكان چاي هم بخار ندارد. ۷۹/۱۲/۲۹ |
|
این اشعار (به زبان بختیاری) جایی، در شب شعری، به زبان شاعری خوانده شده بود و دوستی روی موبایل داشت. گذاشت. گوش کردیم. لذتی بردیم که نگو! اگرچه از شاعر هیچ نشانی ندارم تا اجازه بگیرم اما با آوردن مصراع آخر که ظاهراً تخلص او را به همراه دارد به خودم اجازه دادم دست به این کار بزنم. امیدوارم که اگر روزی این پست را خواندند تکدر احتمالی را بتوانم برطرف کنم. ای صاحب دنیا و دین! ای خالق هستی! خدا! دنیا خراب آبی بُگو (... خراب شده ...) تا حجّتِت جَل تر بیا (... زود تر بیاید) برج عدالت رُمبِسِ (... خراب شده) اوضاع حق واچُمبِسِ (... در هم ریخته) رحم و مروت عمریِ وابیدِنِ مس کیمیا (مس را به جای کیمیا گرفته اند) ِمردونگی وابیدِ کم جِیش آویِ پرکِرده غم (جای آن را غم پرکرده) مردم دِ نیسَن فکر هم (... دیگر فکر هم نیستند) تو عیش و تو وقت عزا فرضاً یِ جِی مرده کسی سی ش می کنِن شیون بسی ده خونه او تِی تَر هاسی (ده خانه آنطرف تر از همین جا) دَس پای گُلِ می دَن حنا رونق گرفته کار بد وَر کِرده بدجنسی وِ حد (بدجنسی از حد گذشته است) تا جِی که وَر هم نَمتِرَن (تا جایی که باهم نمی توانند) زِنِّی کُنن چَن تا کاکا (زندگی کنند ...) آینده سازِن مملکت پاک ترک کردِن میز و کَت (... میز و نیمکت) جِی کسب علم و معرفت افتادِنِ دِ تِی خطا (افتاده اند به دنبال خطا) هیچ رحم و هیچ انصاف نی صد دل یه دل توش صاف نی اسلاممون جز لاف نی نومی فقط وِش مونده جا (... ازش به جا مانده) پا بِل تو بازار و ببین (پا بگذار ...) سِی کو چه جوری مسلمین (ببین ...) گوش می بُرِن صُب تا پسین اما یواش و بی صدا بزاز مکار دغل متری نهاده زیر بغل مِث طلحه تو جنگ جمل سی کشتن خلق خدا بقال اگر حالش خَشه رنگش وِ سرخی مِث تَشه مال ده برابر می کشه ری جنس و می ندازِ شما بدتر وِ همّه ش زرگری استاد فنّ گوش بری می برّه گوش مشتری طوری که تُک خینش نیا رفتُم دَمِ خیلی دکون دیدُم بسی جنس گرون اما به جون همّه مون نِی دُم گرون تر از دوا (ندیدم ...) بدتر وِ وضع خونمون اوضاع داروخونمون باور کُنی تون بعضِشِ (باور کنید شما ...) عطاری کَل عَبدِلا هَف روز و هَف شُو آزگار تو سر زدیم سی شهردار گفتیم که شاید دردمون وابو وِ شهریت دوا (بشود ...) اما چه فکری بی غلط محض ایکه الآن بی جهت سی چل تومن می سونه وَت خواسی بسازی یِی خَلا دومَن دُز و بالا دُزِ (پایین دزد و بالا دزد است) نوکر دُز و آقا دُزِ کشور سر اندر پا دُزِ خیر از خدا، رحمش بیا مانِن بشَر نیسیم، شَریم (ماها ...) والّا وِ غولک بدتریم سر دوس و دشمن می بریم سی مال دنیای بی وفا آخِر یِ روزی آسمون سی محض کارِن زشتمون ویبو مِثِ آتشفشون سی مون بلا پس هم بیا (... پشت سر هم بیاید) حالُم خراب و درهمِ لارُم پُرِش تا پُر غمِ (دلم ...) هرچی بگُم بازُم کمِ از کار و بار ناروا طالب! به زور شعر و گَپ کِی راس می بو دست چپ (کی دست چپ، دست راست می شود) فعلاً حقیقت کِرده تب تا بو چی می خوا وِش خدا (تا بشودکه خدا از آن چه می خواهد) |
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
|
RSS
|