| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
به بهانه "مادر زرد" مالیخولیا گر چه از وقتش کمی گذشته:
از پس آذر
از بالاترین ارتفاع در توانم از بر فراز ترین انگشتانم آخرین امید می لغزد. که به شیرۀ جان پروریده امش. تو را به تیره ترین شلالت! تو را به درازترین طرۀ سالت! پاییز! از پس آذر این یک برگ را امسال به من ببخش.
3/10/87
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
|
RSS
|