| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
سالها پیش به سراغ دوستی رفتم که دلیل اشک هایش را بپرسم. در راه برگشت به روز خودم می خندیدم. این که چرا!، قسمت نگفتنی ماجراست. این حاصل آن شب کذایی ست.
تا چند از دستان تنگ بغض تاب صبر می یارم! تا کی نبارد آسمان چشم باران بیم دامان ترم را! آخر کلید اشک را من کی کجا گم کرده ام؛ کاین قطره قطره صبرم از دامان خونین جگر می ریزد آرام. آه... این یوغ صبوری را کی از دست کدام ایوب بر گردن نهادم؟ من قصه ها را تا کجا بر دوش دل انبار می سازم؟ این اشکها را دانه دانه از تو می پرسم! چگونه صبر خواهم کرد؟ در بارگاه اشک تا کی راه می خواهم نبردن؟ یا مست جام قصه های تلخ درد آلود، وقتی که اشک دوستی بر گونه های کوچکش آرام می ریزد، تاکی توانم تاب آوردن؟ این تلخی از زهر کدامین افعی است آخر؟ کاین گونه سرخ از اشک چشمان ترش را می کند پنهان. سرخاب را در دکۀ تلخ کدام عطار آخر ارغوانی می فروشند! این گونه آرایش کجا رسم است! زیر گونه جای چار انگشت سیلی سرخ جا ماند. این صورت از سیلی داغ دست سرد آخر کجا گرمی گرفته کاین چنین سرخ است. وقتی که چشمش صبر اشکی تلخ را دیگر نیارد در لحظه ای که قطره قطره اشک بر رخساره اش جاری شود وقتی که غصه پرده حجب و حیا را نیز بشکافد *** من باز هم انبان چشمم را از صبر پر کردم به جای اشک.
9/2/83
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
|
RSS
|