شاخ سفید

دستهایم را در باغچه خواهم کاشت

shakhsefid — Thu, 22 Oct 2009 10:53:25 GMT

دوباره برتن جنگل نسیم تازه وزیده

دوباره دیو سیاهی حریف معرکه دیده

دوباره جان دوباره درخت کهنه گرفته

دوباره شور جوانه به جان شاخه دویده

زشانه باغ گرد خزان مرگ تکانده

چنار پیر تناور دوباره پنجه کشیده

سروش صبح شعر طلوع تازه سروده:

"که ساق ناز بهار از کمند دام رهیده

که بامداد! اینک چراغ معجزه مردم!

که خواب غفلت مردم زسر دوباره پریده

که رنگرز ز دستش کدام شیشه فتاده؟

که آبی ابدی در خزان زرد دویده

کدام خامۀ دیگر زچشم دورمانده؟

که زرد نور فلق درمیان نیل تنیده

کجا همای رهایی نشسته بوده که اینک

چنین گشوه پر و دم به بام شهر پریده!؟"

مشوش است شحنه که از محاسبه، اکنون

به لب گزیدن دندان دلیل تازه خریده

در این مبارزه مغلوب و آن معامله مغبون

میان معرکه دیگر زغصه جامه دریده

و "بخت یار" این گونه قصه کرد موزون

به جمله های مقفی و کلمه های گزیده

30/7/88

shakhsefid — Sun, 18 Oct 2009 07:09:06 GMT

این کار تکراری است، می دانم! اما شرایط و اوضاع هم تکراری است.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

سر از صفای عروسان ناز و غمزه تهی ست

هوای طیر ندارد دلم، زشرزه تهی ست

نصیب پنجۀ برنا شده ست بربط دهر

چو پیر گشتم و کج خاطرم ز تازه تهی ست

زمان به یاد ندارد غریو عنقا را

زمین "رخش" نکوبیده سم، ز لرزه تهی ست

به بند پنجۀ مصنوع گشته مادر دهر

زکاه و خاک و آب کوله بار سازه تهی ست

گذشته موسم آورد مرد و دیو، دگر

فضای خاطر مردم ز مرد گرزه تهی ست

در این خزان زده تاریخ کور معوج لوث

زپتک و کورۀ "کاوه"، دکان تازه تهی ست

سر از میان مفاهیم، شعر برنزند

دراین ظلام تملق جهان ز غازه تهی ست

من این میان به چه کارم! چرا که از می تلخ

ز "بخت یار"، دکان خالی و مغازه تهی ست.

5/1/87

shakhsefid — Tue, 25 Aug 2009 13:49:25 GMT

ز قبض سینه چنان تا دماغ پرالمم

که تاب مشق ندارد طپانچۀ قلمم

بر آسمان تلطف هزارسال نرفت

قمر به عقرب سعد از بسیط این هرمم

چگونه گوی سخن را به چوب جمله زنم

که فرصتی ندهد تیغ لخت از کرمم

تمام پهنۀ میدان زبرق خون سرخ است

چنین که چاک دهد تیغ شه به هر هجمم

امید یاری یاران توقعی واهی است

از آن که بند اسیریست پایشان به غمم

چنان به حمله به هربار تیغ می آهیخت

که سیل خون عزیزان رسید تا شکمم

به قدر گریه مجالم نمی دهد هربار

وگرنه اشکرود برده بود چون بلمم

تلوث از تن جرثومگیش می بارد

دراین میانۀ میدان، حریف بد حکمم

دراین سراچۀ تاریک قصه می گذرد

نه از نحوست آورد این چنین دژمم

ولی در این شب ظلمت امید بهروزی ست

که "بخت یار" دمد صبح خوش قدمم

3/6/88

شبیه امروز روز خودم

shakhsefid — Sat, 22 Aug 2009 19:28:18 GMT

خیلی وقت بود که دست خالی آمده بودم و دل پر رفته بودم. شرمنده ۲۷خردادماه امسال هم شده ام. این دفعه این یکی یادم آمد که شبیه امروز روز خودم است، انگار.

انگار

روی پنجره بخار نفسها یخ بسته است.

عابر خسته تند و سبک می گذرد

دست زیر بغل کرده پنهان

از گزند سوز.

ابر آسمان را فتح کرده اما گویی خیال باریدن ندارند

نه ابر ، نه چشم من.

جای ماه هم امشب در آسمان خالی ست؛

انگار!

13/9/85

shakhsefid — Tue, 30 Jun 2009 19:27:18 GMT

این روزها دلم از چند زخم خون است. چیزی نمی نویسم چون دهن که باز کنم قطعا حرف قابل شنیدنی بیرون نخواهد آمد.

این روزها من را ببخشید. عمری اگر باقی بود و یاریی و هوشیاریی مانده بود، قصه خواهم کرد.

سیاهپوشم و دلخون

shakhsefid — Fri, 19 Jun 2009 07:04:18 GMT

وقتی در آسمان دروغ وزیدن می گیرد

دیگر چگونه می شود به سوره های رسولان سرشکسته پناه آورد؟

مسافر

shakhsefid — Tue, 19 May 2009 16:05:20 GMT

مسافر!

ای که در هر گام لرزانت

زیر لب آواز ترس از راه می خوانی!

اینچنین با پای بی افزار

کوله بار راه بر دوشت

خسته از تردیدهای "می رسم یا نه!"

دلیل رفتنت را منزل مقصود می دانی!

بگو آیا کسی چیزی به تو گفته ست؟

کسی آیا تورا راهی نشان داده ست؟

من این راه دراز پرنصیب از سنگ خارا را

به هرگام دوصد تردید جان افزای دلسوز نی اش امید رستن از بلاهای دوراهی ها

به هیچ امید منزلگاه و مقصد کرده ام آغاز.

چنین باشد تورا هم گر هنوزت آرزوی مقصدی برجاست در آواز.

درشو از اوهام

راه رفته را برگرد.

16/2/88

کودک حقیقت

shakhsefid — Sat, 25 Apr 2009 18:57:40 GMT

هرجوجه را

تا ازتخم درآید

سفری دراز در پیش است.

ــ از زایش تا گشایش ــ

تا رحم تخم بشکند

نور در تاریک خانه بتابد

زمان هبوط فرازآید

تا کودک حقیقت متولد شود.

این همه، تا سودای آرامشی

چندان که از پس جنگی که با مرگ

با نبودن

فرادست آید.

تا روشنایی بر تاریکی پیروز شود

تا حیات بر مرگ فائق آید

تا جانی دیگر در کالبدی دیگر بماند.

وچه بیهوده.

که در این جنگ

هرکه شکست خورده تر

خشنود تر است.

1/2/88

برای خودم

shakhsefid — Mon, 20 Apr 2009 14:11:18 GMT

سالها پیش به سراغ دوستی رفتم که دلیل اشک هایش را بپرسم. در راه برگشت به روز خودم می خندیدم. این که چرا!، قسمت نگفتنی ماجراست.

این حاصل آن شب کذایی ست.

تا چند از دستان تنگ بغض تاب صبر می یارم!

تا کی نبارد آسمان چشم

باران

بیم دامان ترم را!

آخر کلید اشک را من کی

کجا گم کرده ام؛

کاین قطره قطره صبرم از دامان خونین جگر می ریزد آرام.

آه... این یوغ صبوری را

کی

از دست کدام ایوب بر گردن نهادم؟

من قصه ها را تا کجا بر دوش دل انبار می سازم؟

این اشکها را دانه دانه

از تو می پرسم!

چگونه صبر خواهم کرد؟

در بارگاه اشک تا کی راه می خواهم نبردن؟

یا مست جام قصه های تلخ درد آلود،

وقتی که اشک دوستی بر گونه های کوچکش آرام می ریزد،

تاکی توانم تاب آوردن؟

این تلخی از زهر کدامین افعی است آخر؟

کاین گونه سرخ از اشک چشمان ترش را می کند پنهان.

سرخاب را در دکۀ تلخ کدام عطار آخر ارغوانی می فروشند!

این گونه آرایش کجا رسم است!

زیر گونه جای چار انگشت سیلی

سرخ جا ماند.

این صورت از سیلی داغ دست سرد آخر کجا گرمی گرفته

کاین چنین سرخ است.

وقتی که چشمش صبر اشکی تلخ را دیگر نیارد

در لحظه ای که قطره قطره اشک بر رخساره اش جاری شود

وقتی که غصه پرده حجب و حیا را نیز بشکافد

***

من باز هم انبان چشمم را

از صبر پر کردم به جای اشک.

9/2/83

برای "دانه"

shakhsefid — Wed, 04 Mar 2009 23:11:18 GMT

در ژرفنای این گندآب هزار تعفن

در این مرتبۀ فرودین

در دل زهر و لجن و عفونت

ریشه به جان کدام خاک فرو کرده بودی

دانه!

تا این چنین بی پروای ــ صدایم را مگر سنگ بشنود ــ

این چنین

و کدام شکوفه را فریاد می کنی؟

گردۀ نرینه چه بی محابا می پراکنی

بی زنبور و مگسی حتی در این آسمان خورشید ندیده؟

گیریم که این گرد نرینه را زهدان مادینه ای در کار باشد.

دندانت حرف خون می زند.

بگو!

کدام ستون پادر ساروج سیمانی را به دندان گزیده ای مگر.

فولاد زنجیر کدام اسیر را به دندان پاره کرده ای؟

بر که غریده ای که خرناسه ات نفیر جنگ می زند.

پیرهن بر تن چاک چاک ندر دانه!

افسوس دل آتشین مزاج!

افسوس.

آن آسمان را خورشیدی روزی اگر بوده بود

این دشت را دیگر درختی نیست.

نه کاز آفتابش سبزینه ای پروار شود.

نه کاز سایه اش حتی مسافری خسته دمی را بیارمد.

نه کاز التهاب حرارتش

لااقل میوه ای بگندد.

خاک ما را

دانه!

توان ریشه نیست.

اگر کاجدانه های درشت را ته آن درۀ گنداب گرفته، متعفن دیده ای

دریغ!

بی سبب نیست.

فریادی

اگر تابش هنوز در تو هست

بر خاک گور دشتی دگر بکش.

ما سالهاست مرده ایم.

۸۷/۱۲/۱۵